......

Χριστέ μου , κάνε να μην ξυπνήσω πριν τις γιορτές.

Κραταω εγω τις αναμνησεις...

Τόσο κρίμα...

......

Μπαμ...

"Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που χαμογελάνε πολύ
Χαμογελούν πολύ, αυτοί που έχουν υποφέρει πολύ.

Είναι ένας τρόπος να κρύβεσαι κι ένας τρόπος για να ξεχνιέσαι...Εμείς που γελάμε πολύ είναι γιατί έχουμε γνωρίσει τον πόνο.
Κανείς δεν είναι τόσο ευτυχισμένος, όσο αυτός που έχει υποφέρει, γιατί έχει νοιώσει το βάρος του αέρα και γνωρίζει πως σε κάθε λεπτό υπάρχει η πιθανότητα ενός τέλους...
Μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος μπορεί να αναποδογυρίσει και η μπάλα της γης να πέσει πάνω σου, και τότε τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.''

Αν μη τι άλλο μετά από τόσες φορές που το πέρασες έμαθες να το αντιμετωπίζεις.
Με δύναμη. Με απάθεια καλύτερα.
Έμαθες να χάνεις. Έτσι όπως έπρεπε εξ αρχής.
Καταλαβαίνεις τι πάει να γίνει πριν γίνει.
Και είσαι ήδη έτοιμη. Τόσο έτοιμη που κάνεις τον άλλο να απορεί.
Πού να ξερε.
Καλύτερα που δεν ξέρει. Έχει γοητεία το μυστήριο.
Κάνεις χίλιες άλλες δουλειές. Να παραπλανήσεις. Να παραπλανηθείς.
Αλλάζεις νευρικά τα κανάλια. Παρακαλάς να βρεις κάτι να σ'αρέσει.
Το έμαθες καλά πια. Ότι κι αν κάνεις. Όλα θα πάρουν την πορεία που τους γράφτηκε.
Γι αυτό και δεν κάνεις τίποτα.
Ίσως καμιά φορά κανένα όνειρο. Πώς κάποτε κάποιος θα αγαπήσει και σένα.
Και σκάνε τότε βεγγαλικά μέσα στο κεφάλι σου. Να γειωθείς.
Σάμπως και στο τέλος δε θα ακούσεις πάλι τα ίδια, πόσο σπάνια είσαι και πόσο καλή που σου αξίζει το καλύτερο, που δεν θα είναι όμως αυτός, αλλά θα σου ευχηθεί με όλη του την καρδιά να το βρεις.
Θα σου τονίσει πόσο το αξίζεις βεβαίως!!!

Τρία χρόνια τώρα.

Σε είδα...

Bρήκα μια φωτογραφία σου
την κοιτάζω ξανά και ξανά,
λες και θα δώσει η φωτογραφία αυτή υπόσταση σε όσα δεν έχω...
Αδυνατώ να κάνω κάτι άλλο
χαζεύω, θαυμάζω, ζηλεύω,
αφήνω ανάσες που ουρλιάζουν πόσο σε θέλω
μα μόνο αυτό μπορώ, δεν έχω άλλα δικαιώματα...
Βρήκα σανίδα σωτηρίας
να στηρίξω πάλι το όνειρο μου σε απτά, μα ανύπαρκτα...
Με την ψευδαίσθηση πως σε πλησιάζω αγγίζω το χαρτί
χαμογελώ στον εαυτό μου
-ίσως και σε σένα-
πιστεύω πως με παρακολουθείς από κει μέσα
ή μάλλον το εύχομαι, σαν απελπισμένο παιδί...
παιδί είμαι ακόμα, μη με συνερίζεσαι....
ένα απελπισμένο μα πεισματάρικο παιδί,
που χαμογελά σε παγωμένες στο χρόνο εικόνες....
έψαξα πολύ
βρήκα κι άλλες
μια ή δυο ακόμα...
δικές σου εικόνες...
τώρα δεν χρειάζεται να σε εξωραΐζω άλλο
σε έχω έτοιμο, ίδιο θεό, μπροστά μου
δεν είναι καλό αυτό που κάνω
το ξέρω...ντρέπομαι...
...έχω επίγνωση....
μα δεν θέλω να το ελέγξω,
αρνούμαι....
Ας κοιτάζω αυτά τα ανούσια χρώματα στο χαρτί
που τυχαία σχηματίζουν την εικόνα σου
κι ας γελώ....
Το έχω ανάγκη......

Η αδυναμία... σκοτώνει...

Χαραγμένες λέξεις να με πληγώνουν για πάντα…
Μικρές εικόνες ποτισμένες στο δικό μου αίμα…
Μικρά ερωτηματικά στο μυαλό μου…
Κι όμως αν τα προσέξεις, μιλάνε για αγάπη…

Αλήθεια έμαθες ποτέ τι θα πει αυτή η λέξη?

Πέθανες ποτέ μέσα σου, ώστε ο άλλος να μπορεί να ζει?

Εαυτοί γεμάτοι κομμάτια...
Μελαγχολικές καρδιές...
Και φίλοι να ψιθυρίζουν...

Στο βάθος... μπουκάλια χυμένο «ξύδι»...
Και μικρά σύννεφα καπνού
Ταξιδεύουν αλλού τη σκέψη...

Και γω χαμογελάω...
Βλέποντας μέχρι την άκρη του τραπεζιού...
Λίγες μικρές σταγόνες χρόνου...
Να έρχονται και να φεύγουν...

Ο κόσμος στάθηκε πάνω στους ώμους μου...
Και γω να προσπαθώ να κρατήσω το βάρος

Γιατί δε ξέρω πια
...τι είναι σωστό ή λάθος...

.............

Zηλεύω εκείνη την ικανότητα των παιδιών, να χώνονται στη γωνιά τους, και να σπαράζουν στο κλάμα.
Να κάθονται κουλουριασμένα στο πάτωμα και μέσα από αναφιλητά, να διώχνουν τον πόνο και την θλίψη...
Και μετά να υπογραμίζουν το παράπονο ρουφώντας με θόρυβο την μύτη...

Και μετά να πέφτουν στην πρώτη αγκαλιά που θα ανοίξει μοναδικά για αυτά....

Κι εκεί να κοιμούνται βαθιά... Με όνειρα...

Αυτο και μονο.....

...Only you can heal your life... ...I just couldn't reach you...

Ήθελα να μπορούσε ο έρωτας να είναι ένα κουμπί. Να το πατήσω και μετά να ζήσω, να ζήσουμε, να ζήσεις.. Δίπλα μου. Ήθελα να με ψάχνεις και όταν χάνομαι να χάνεσαι, να ρωτάς και ν' αναρωτιέσαι.. Να θες να μάθεις τι κάνω. Όχι τι κάνω, αλλά ΤΙ ΚΆΝΩ... Ήθελα να με ζηλεύεις αληθινά, με ζήλια αγάπης.. Να προσπαθείς να κλέψεις ώρες και να θες ώρες μαζί μου και μόνο.. Ήθελα ν' αναζητάς τα χάδια μου.. Ήθελα να με θέλεις όπως και εγώ, για να μην πω και άλλα και με βαρεθώ που με διαβάζω... Αλλά πολλά ήθελα. Θέλω...
Ελάχιστοι μπορούν... Και πλέον το κατάλαβα.. Πολλά ν' ακούς, λίγα πες.. Κοίτα να μάθεις... Να μάθεις. Για να ξέρεις τι να πεις, και πως αυτό που θα πεις θα είναι αλήθεια. Αλήθεια. Για μια φορά αλήθεια.Kάν' το για 'σένα, για να ξέρεις εσύ τι σου γίνεται, κιεγώ ας μη μάθω ποτέ.. Αλλά κάν' το γιατί αλλιώς θα τρελαθείς.. Και όταν βρεις την απάντησή σου και γαληνέψει η θάλασσά μέσα σου, κράτα την σφιχτά εκεί, μην την πεις σε κανέναν, φτάνει που θα ξέρεις εσύ, έστω και για μια μόνο φορά...
Δε φταις εσύ, ίσως ούτε εγώ, απλά η κατάσταση.. Το πως έγιναν, το πως τ' αντιμετωπίσαμε.. Μια πανέμορφη ταινία.. Με πολλούς πρώτους ρόλους, με γέλιο και ειρωνεία, δάκρυα και αγωνία... Αλλά ό,τι και να πω αν δεν τη δεις δε μπορείς να καταλάβεις.. Αλήθεια δε μπορείς.
Ξέρω πως ένιωσα και τι έλεγα.. Ξέρω πως ένιωσες και τι αισθάνθηκες.. Αδιαφορία?Μάλλον. Ξέρω πως νιώθω και πως ηθελες να παίξεις.. Ξέρω πως προφέρεται ο έρωτας γι' αυτό να 'σαι σίγουρος.
Σ' ευχαριστώ πάντως για την προσπάθεια. Τουλάχιστον δείχνει ότι κάτι, κάποτε υπήρξε.. Και ναι, αν αυτό θεωρείτε εγωισμός τότε ας μου φορέσετε κορώνα, αλλά δε μπορώ να χωνέψω τη λύπηση κανενός και για κανένα λόγο.. Μην παρεξηγείς, δεν κατηγόρησα κανέναν, απλώς ήθελα να το πω και αυτό.. Όλοι θέλουμε και λίγο χρόνο για μας και ξέρω ότι πλέον δεν υπάρχει περιθώριο να σκεφτείς και τους άλλους.. Εμάς, εμένα... Οπότε γράψε άκυρο.. Σ' ευχαριστώ πάντως για την προσπάθεια. Τουλάχιστον μας έμεινε η γεύση.. Και ίσως έμαθα και κάτι.. Δεν ήξερα ότι μπορεί να το νιώσω αυτό και για να μην πω και ψέμματα δεν ήξερα καν ότι υπάρχει σαν συναίσθημα.. Νόμιζα ότι απλά δε μπορούσα να έχω αυτό που θέλω, ότι δεν ήμουν ικανή για το τέλειο.. Αλλά κατά κάποιο τρόπο μου έφτανε ότι πίστευα πως έστω το γνώρισα.. Αυτό το τέλειο, το ιδανικό.. Το όνειρο το ίδιο! Και εσύ τα κατάφερες. Μέσα σε τόσο λίγο έκανες αυτήν την εικόνα να σαπίσει μέσα μου...
Συγγνώμη, αλλά δεν το αξίζω όλο αυτό...
Όχι τόσο γι' αυτά που ζήσαμε, που σε λίγο θα ήταν σχεδόν κάτι, όσο γι' αυτά που περίμενα να ζήσουμε μαζί... Και ακόμη κι αν δεν ήρθαν ποτέ, εκείνη η αναμονή, οι μέρες πριν, ήταν όλα τα λεφτά.. Η αναμονή για όλα αυτά που κάποτε πίστεψα πως ίσως θα..., τώρα θα μείνει να μου θυμίζει αυτά που και εσύ για μια στιγμή ίσως ήλπιζες μα τώρα ξέχασες.. Και πέθαιναν, τα σκοτώσαμε γιατί δε θ' αντέχαμε άλλο την ομορφιά που μας περιέβαλε...
Κρίμα...


Ήθελα να μπορούσε ο έρωτας να είναι ένα κουμπί. Ήθελα να με θέλεις όπως και εγώ.
Ήθελα...

Όνειρο.

Χθες βράδυ είδα στον ύπνο μου, το πιο όμορφο όνειρο που 'χω δει ποτέ στη ζωή μου.
Είχα πάει, λέει, ταξίδι σ' ένα πανέμορφο τόπο, ο ήλιος έλαμπε και ένα αεράκι φυσούσε γλυκά, περπατούσα σ' ένα κήπο γεμάτο λουλούδια που μοσχομύριζαν και ξάφνικα, σε είδα.
Ήρθες και μου έπιασες το χερι και μου ζήτησες να περπατήσουμε. Δεν φαντάζεσε τι χαρά ένιωσα !

Ξύπνησα πρωί πρωί, κοίταξα ψηλά στον ουρανό και παρακάλεσα το Θεό να κάνει τ' όνειρο μου πραγματικότητα κι εκείνος ......

σα να μου χαμογέλασε .....

Σε κούρασα αρκετά....
Με πίκρανες αρκετά.....π α τ σ ί σ α μ ε......

Τον τελευταίο καιρό νοιώθω


πως όλη μου η ζωή κρέμεται από μια κλωστή...


Είναι δηλαδή όλα τόσο στο όριο ,


που χρειάζομαι μια μόνο ακόμα αναποδιά για να ανατιναχθούν όλα .


Kαι είμαι πιο σίγουρη γι΄αυτή την αναποδιά παρά για οτιδήποτε άλλο.

You could make a stupid girl happy, your highness

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που ξέρεις πως είναι δύσκολο να αλλάξεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχοσύνθεση. Αλλά ξέρεις πως πρέπει.
Το δέκα ήταν διαφορετική χρονιά. Αλλιώτικη. Άλλαξαν πολλά πράγματα.Έτρεξα να προλάβω τη ζωή που με προσπέρασε, χωρίς να σημαίνει κάτι το σαδιστικό, κάτι το απαισιόδοξο. Έτρεξα να αλλάξω και να φτιάξω όλα, όσα έκανα διαφορετικά τα τελευταία 5-10 χρόνια.
Δεν ανήκω όμως στην κατηγορία των ανθρώπων που ευλογούν τα λάθη τους, που πιστεύουν και τα ρίχνουν σε μάγισσες, σε ξόρκια και προκαταλήψεις. Κυριώς όταν ξυπνάς μια μέρα και αντιλαμβάνεσαι πως ο τρόπος που αντιμετώπισες κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις στη ζωή σου, ήταν -ίσως όχι λάθος, αλλά - διαφορετικός απ' ότι θα έπρεπε. Λόγω της δικής σου μαλακίας. Ή απειρίας.
Το δέκα ήταν η χρονιά που άλλαξα πράγματα. Χειροπιαστά και μη.
Το έντεκα θέλω να είναι η χρονιά που θα βαλω κάποιες προτεραιότητες.Το να περνάω καλά,να κοιμάμαι και να ξυπνάω ήσυχη.Χωρίς να αφήνω κάτι που δεν θα έπρεπε, να με επηρεάζει, να μου γαμάει τον εσωτερικό μου κόσμο...
Το έντεκα θέλω να ειναι η χρονιά που να με κάνει να χαμογελάω, ακόμα και όταν είμαι μόνη σε μια στολισμένη πλατεία.Το έντεκα θα ήθελα να βρω λίγο παραπάνω τον εαυτό μου.
Όμως τις τελευταίες νύχτες, δεν είχα όρεξη για τίποτε. Ούτε για ύπνο, ούτε για ξημεροβραδιάσματα στα γνωστά στέκια. Δικαιολογίες στους φίλους πως με περιμένουν κάπου αλλού. Μαλακίες, έτσι για να ξεφύγω.
Τίποτε δεν με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη. Αυτό επειδή δεν κατάφερα ποτέ να κρατήσω επαφές με κανέναν. Και αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη μαλακία που θα μπορούσε να σύμβει σε όποιονδήποτε. Ανθρώποι περαστικοί.......... Δίνεις, ασχέτως αν παίρνεις κάτι πίσω, και μετά τέλος. Σαν μια συναλλαγή σε ένα χρηματιστήριο της δεκάρας. Πάνω-κάτω μετοχές για το κορμί σου;Για την ψυχή σου;

Όσο και αν αγαπώ τον εαυτό μου, είναι φορές που με βρίσκω να ψάχνω κάτι που να αρέσει στον έξω κόσμο. Έχω γνωρίσει άτομα με όμορφες προσωπικότητες, με ζωές γεμάτες. Με ενδιαφέροντα στην φωτογραφία, στον αθλητισμό, στην τέχνη. Που κάνουν κάτι και το ευχαριστιούντε. Επενδύουν. Και στο τέλος της ημέρας είναι - ή τουλάχιστον φαίνονται - κερδισμένοι. Και ευτυχισμένοι.

Από μωρό παιδί ήξερα πως δεν ήμουν για πολλά πράγματα. Πάντα στα σχολεία ήμουν από τις πρώτες. Με τα μπράβο και λοιπές άλλες μαλακίες. Χαρτιά πεταμένα σε ένα κλειστό συρτάρι. Το μόνο εύκολο θα ήταν να τα ρίξω στους δικούς μου, ξέρεις όπως κάναμε πάντα. Μόνο που τώρα πια όταν έχεις εσύ το τιμόνι στα χέρια σου, ο μόνος υπαίτιος για όλα όσα σου συμβαίνουν, είσαι εσύ. Μεγάλη μαλακία να το παραδεχτείς, αμα...

'Εχω σταματήσει να ψάχνω λόγους. Δεν με ενδιαφέρει τι έφταιξε στην πορεία της ζωής μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως ζω. Αναπνέω. Υπάρχω. Όσο μαλακία cliche και αν ακούγεται. Προσπαθώ ρε γαμώτο. Για κάτι καλύτερο. Πέφτω. Και ξανά πάλι πάνω. Και ξανά πάλι τα ίδια. Ξέρω πως έχω μιαν - ίσως όχι - αστύρευτη δύναμη μέσα μου που δεν με αφήνει να ξεφύγω τελείως. Και μου αρέσει. Γιατί όσο σκατά και αν είναι τα πράγματα, έχεις ένα λόγο να επιμένεις.


P.S
Νιώθω την ανάγκη να περπατήσω στους βρεγμένους δρόμους για να πούμε τα νέα μας...όσο άσχημα και αν είναι .Ή όμορφα.Ανάλογα.Ή να καθίσουμε κάπου να πιούμε ένα καφέ, λες και δεν συμβαίνει τίποτα.