.............

Zηλεύω εκείνη την ικανότητα των παιδιών, να χώνονται στη γωνιά τους, και να σπαράζουν στο κλάμα.
Να κάθονται κουλουριασμένα στο πάτωμα και μέσα από αναφιλητά, να διώχνουν τον πόνο και την θλίψη...
Και μετά να υπογραμίζουν το παράπονο ρουφώντας με θόρυβο την μύτη...

Και μετά να πέφτουν στην πρώτη αγκαλιά που θα ανοίξει μοναδικά για αυτά....

Κι εκεί να κοιμούνται βαθιά... Με όνειρα...