..................................

Πως γινεται να σου λειπει κατι που δεν ηταν ποτε δικο σου;

Aπο μικρη ηξερα οτι οταν εβλεπα τη μαμα μου να κλαιει, ηταν η στιγμη που επρεπε να κοψω τις μαλακιες και να γινω το καλυτερο παιδι του κοσμου.
Μεγαλωνοντας αυτο εγινε το τρωτο μου σημειο. Αρκουσε ενα δακρυ και μπορουσα να κανω τα παντα για τον αλλον. Να συγχωρεσω και το παραμικρο. Να ξεχασω καθε θυμο και να κανω τον καραγκιοζη.
Εγω παλι δεν κλαιω ευκολα-γι'αυτο το ελαττωματικο στομαχι. Αλλα οταν μαζεψω- μαζεψω- μαζεψω τοτε σπαω. Βουρκωνω. Πλανταζω.
Ομως εχω καταλαβει οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν λειτουργουν σαν εμενα
Δεν δινουν μια για το δακρυ που παει κορομηλο ή για τα ματια που γινονται ιδια με εκεινα του βατραχου. Καθονται απαθεστατοι και σε κοιτανε σαν να βλεπουν για 589 φορα το "ρετιρε".

Μερικές φορές νοιώθω αόρατη, σαν να περνάω ανάμεσα στους ανθρώπους
και να μην με βλέπει κανείς.
Σαν να μιλάω και να μην ακούγομαι.
Σαν να υπάρχω, αλλά σε λάθος τόπο… μπορεί και σε λάθος χρόνο.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που πρέπει να κοιτάξεις δυο φορές για να τους δεις και κάποιοι άλλοι που λείπουν αλλά είναι ακόμα εδώ.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι τόσο έξυπνοι, όμορφοι, ευχάριστοι, που μοιάζουν ψεύτικοι… αλλά δεν είναι...
«Σήκω πάνω, ίσιωσε το κορμί σου και προχώρα» μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα και όποιος δεν περιμένει τίποτα, έχει τα πάντα.

....

Όλα είναι ένα ατελείωτο πηγαινε ελα
Αυτό που παίρνεις σήμερα, είναι εκείνο που έδωσες χτες;Κι αν τα έδωσες όλα;
Αυτό που τόσο φανερά βλέπεις είναι εκείνο που με επιμέλεια έκρυβες χωμένο στη λάμψη του μυαλού σου
Αν κλαις τώρα είναι επειδή έκλαψα πολύ το βράδυ που πέρασε
Αν φοβάσαι είναι που έζησα με τον φόβο παρέα για καιρό
Αν δεν σ ακούω είναι που κουφάθηκα όσο σε φώναζα
Δεν με νοιάζει να είμαι μόνη
Με νοιάζει που το συνηθίζω .

Ό ν ε ι ρ α.....

Άκου με πως ανασαίνω
σ’ αυτόν το στίχο μ' όνειρα ...
.. όνειρα και χρώματα ...

Όταν η νύχτα λιγοστεύει
αφήνομαι να σεργιανίζω
το φωτεινό μου όνειρο ..
έτσι, για να μου φέρει ένα ταξίδι
μόνο μαζί σου ομορφιά μου.

Απόψε ψάχνοντας
το χρώμα της ελπίδας μου,
συνάντησα το πιο βαθύ μου μαύρο..
ένα μαύρο που δεν έχει πιο μαύρο...
το τύλιξα και το ‘βαλα μέσα μου ....
σαν ένα πολύτιμο ύφασμα.. προσεκτικά
να συναντήσει τα άλλα διπλωμένα χρώματα,
έτσι, ... για να τα βρει όλα η αυγή
τακτοποιημένα!

και το πρωί σαν σηκωθώ,
θα σου φορέσω ένα χαμόγελο
με χρώμα από χρυσάφι,
να λάμψεις ομορφιά μου!..

είναι γιατί σήμερα,
δεν έγινα μια μέρα μεγαλύτερη…
μα ένα όνειρο πλουσιότερη
βλέπεις;

όμως είναι κάποιες νύχτες
που όλα γίνονται αλλιώτικα!
και κάπου διάβασα πως τα όνειρα
δεν τα σκοτώνουμε…

αυτοκτονούν από μόνα τους!

,,,,,,

Απόγευμα αργά, σκοτεινιάζει... Μέσα από τις ψηλές πολυκατοικίες ξεπροβάλει ένα κομμάτι ουρανού..Μόνο αυτό το κομμάτι του ουρανού, που έχει διάθεση για βροχή σήμερα, με κάνει να χαμογελώ μελαγχολικά. Χαζεύω τον ουρανό, τα σύννεφα... και περιμένω να βρέξει. Φοβάμαι να γίνω κάποια που πάντα χαμογελά με μελαγχολία κρύβοντας τη βροχή βαθιά μέσα της.

Κάνει ψύχρα.Θα πιω ένα ζεστό όνειρο σε ρόφημα με λίγη ελπίδα, ... μπας και καταφέρω να ζεστάνω τα μέσα μου. Γιατί για κάποιο λόγο νιώθω πως ξοδεύομαι και δεν υπήρξα καν κάτι ιδιαίτερο για κανέναν. Άρα τιμή μου να ξοδεύομαι έτσι; Είναι γιατί νιώθω πως ούτε εγώ αναγνώρισα την αξία μου.. Σε κούρασα καρδούλα μου.. Τώρα ξεκουράσου. Βραδιάζει... και λέω να τυλιχτώ στη μοναξιά μου. Θα πιω ένα ζεστό όνειρο με ελπίδα… για να ζεσταθώ.
Θέλω να φύγω, να πάω ένα ταξίδι. Μόνο τότε θα καταλάβω πόση μαγεία χωράει σε ένα ταξίδι. Πως ένα ταξίδι γίνεται παραμύθι.. Έτσι απλά.

Κι ομως...

...ξέρω πως είναι…
να λενε οι άλλοι πως ζεις,
κι εσύ να νιώθεις πως απλά υπάρχεις.

ξέρω πως είναι…
να ξεπουλάς τα όνειρα σου όσο όσο,
για ν’ αγοράσεις μια ελπίδα ακριβά.

ξέρω πως είναι…
όταν νιώθεις κομμάτια,
κι άλλοι να νομίζουν πως αντέχεις.

ξέρω πως είναι…
να κάνεις τους άλλους να γελούν,
κι εσένα η καρδιά σου να πονά
και να σπαράζει.

ξέρω πως είναι…
να κρατάς ένα αναμμένο κερί
και να φοβάσαι μη φυσήξει
απ’ το ανοιχτό παράθυρο και σβήσει.

ξέρω πως είναι…
να κοιτάς το πρόσωπο σου στον καθρέφτη
και να μην ξέρεις τι να του πεις.

ξέρω πως είναι…
να κάθεσαι νύχτα στο μπαλκόνι
και να ακούς τον άνεμο
που ψιθυρίζει τ’ όνομά του.

ξέρω πως είναι…
να φοράς ένα πουλόβερ
επειδή ακόμα μυρίζει
από αυτόν...

ξέρω πως είναι…
να γίνεται η απουσία του
δική σου παρουσία.

ξέρω πως είναι…
να θέλεις να πεις την αλήθεια
και να σου ζητάνε το ψέμα.

ξέρω πως είναι…
να απλωνεις το χέρι
σε κάποιον και να μην
θέλει να τον σηκώσεις...

ξέρω πως είναι…
να παίρνεις μία βαθιά ανάσα
και να χτυπάς μία πόρτα
που ξέρεις πως δεν θ’ ανοίξει.

Μέσα στο τίποτα θα σε περιμένω να έρθεις॥ μέσα στο τίποτα να έρθεις να με βρεις..

Κι αν νομίζεις ότι πρέπει να πάμε... πάμε!
Ποιος νοιάζεται για ποιον λόγο...;
τι μας παρακινεί....;
Μη κάνεις ερωτήσεις! ...
Η ζωή είναι μικρή ...σαν μια αναπνοή ...
και δεν έχουμε χρόνο για να καταλάβουμε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. ..... Μπορούμε να το μάθουμε στους μήνες στα χρόνια που θα έρθουν ....
και ξέρεις γιατί σε καταλαβαίνω τόσο καλά; Επειδή σ έχω ήδη χάσει.

......

........

Eγώ το μόνο που ήθελα ήταν μια παρτίδα αγάπη...

Σήμερα ένας άνθρωπος πήγε να με χαιδέψει και τραβήχτηκα σαν φοβισμένο αδέσποτο.
Σε σκέφτηκα την ώρα που με το μανίκι μου σκούπιζα τα μάτια από την υγρασία, για να βλέπω τον δρόμο. Δεν μπορούσα να τον δω τελικά για ώρα.
Να με θυμάσαι. Με το σχήμα μικρής εκδοράς στο αγαπημένο σου δάχτυλο. Αυτό του δεξιού σου χεριού. Εκείνη που ήθελα να σε ρωτήσω από που την είχες και το βούλωσα για άλλη μια φορά. Γιατί αν μάθαινα, θα ήθελα μετά να σου χαιδεύω τα χέρια δια παντώς (σου έχω πει ότι δεν μπορω τις εκδορές).
Εγώ θα θυμάμαι εσένα κάποιο βράδυ που ήρθες μέσα στην νύχτα κουρασμένος «να βρεθούμε για λίγο». Τα υπόλοιπα στο φιλί που σου έδωσα μερικά βράδια πριν στον λαιμό σου.
Εκείνο το φευγαλέο...
Σπάω απόψε και σιωπώ στον θόρυβο που κάνουν τα ίδια μου τα κομμάτια. Η ψυχή μου συρρικνώνεται, ψάχνωντας να βρει τι δεν είχε που να αξίζει τον κόπο να την χαιδέψεις, χωρίς να βρίσκει κάτι. Πίσω από το οπτικό μου πεδίο, ένα ποτάμι "τίποτα" ξεκινά το ταξίδι του και μια φωτιά μεγάλη σιγοκαίει και απλώνεται μέσα μου.
Μπορείς τουλάχιστον να με πατήσεις με δύναμη να σβήσει η κάφτρα μου; Σιχαίνομαι τα καπνισμένα τσιγάρα που μένουν να καίνε στο τασάκι μέχρι να πιάσει η φωτιά φίλτρο.
Άσε με τώρα. Ακούω ένα τραγούδι.