Η αδυναμία... σκοτώνει...

Χαραγμένες λέξεις να με πληγώνουν για πάντα…
Μικρές εικόνες ποτισμένες στο δικό μου αίμα…
Μικρά ερωτηματικά στο μυαλό μου…
Κι όμως αν τα προσέξεις, μιλάνε για αγάπη…

Αλήθεια έμαθες ποτέ τι θα πει αυτή η λέξη?

Πέθανες ποτέ μέσα σου, ώστε ο άλλος να μπορεί να ζει?

Εαυτοί γεμάτοι κομμάτια...
Μελαγχολικές καρδιές...
Και φίλοι να ψιθυρίζουν...

Στο βάθος... μπουκάλια χυμένο «ξύδι»...
Και μικρά σύννεφα καπνού
Ταξιδεύουν αλλού τη σκέψη...

Και γω χαμογελάω...
Βλέποντας μέχρι την άκρη του τραπεζιού...
Λίγες μικρές σταγόνες χρόνου...
Να έρχονται και να φεύγουν...

Ο κόσμος στάθηκε πάνω στους ώμους μου...
Και γω να προσπαθώ να κρατήσω το βάρος

Γιατί δε ξέρω πια
...τι είναι σωστό ή λάθος...

.............

Zηλεύω εκείνη την ικανότητα των παιδιών, να χώνονται στη γωνιά τους, και να σπαράζουν στο κλάμα.
Να κάθονται κουλουριασμένα στο πάτωμα και μέσα από αναφιλητά, να διώχνουν τον πόνο και την θλίψη...
Και μετά να υπογραμίζουν το παράπονο ρουφώντας με θόρυβο την μύτη...

Και μετά να πέφτουν στην πρώτη αγκαλιά που θα ανοίξει μοναδικά για αυτά....

Κι εκεί να κοιμούνται βαθιά... Με όνειρα...