ΠΑΝΤΑ ΘΛΙΜΕΝΗΗΗΗΗΗΗΗΗ.........................

'Ηλιος Θεός...

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό


Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά


Λευτεριά στους ανέμους ζητάω
έχω πάψει να είμαι θνητός
ανεβαίνω ψηλά κι αγαπάω
δίχως σώμα χρυσός αετός


Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι
το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά
στα ψηλά τα βουνά να κοιμάμαι
στο Αιγαίο να δίνω φιλιά


Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω
έχω φίλο τον ήλιο Θεό
με του αγέρα το νέκταρ μεθάω
αγκαλιάζω και γη κι ουρανό



Σελήνη μου που γέμισες, φώτισε το Αιγαίο, κάτω απ' το φως σου τ' όμορφο, το σ' αγαπώ να λέω! Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Στον καπνό του τσιγάρου μου
τη μορφή σου αντικρίζω
τα χέρια απλώνω ν σ'αγγίξω
μα ο καπνός
από τα δάχτυλά μου ξεγλιστράει
τότε τ'όνειρο διαλύεται
κι πραγματικότητα
πιο σκληρή από ποτέ χαστούκια
απανωτά μου δίνει μήπως και ξυπνήσω ...
Κάθε ράπισμα,
φωτιά στα μάγουλά μου
κάθε δαχτυλιά
σημάδι ανεξίτηλο
κι εσύ μέσα στο καπνό,
σατανικό χορό χορεύεις γύρω μου,
σαρκάζοντας το πόνο μου,
χλευάζοντας τα δάκρυά μου..
Με μάτια μελαγχολικά,
τη πραγματικότητα ικετεύω να φύγει
για να ρθει τα όνειρο
κι ο ύπνος που τις νύχτες
όσο και να θέλω δε με παίρνει..
Ξεσπώ τότε σε δάκρυα
κάθε δάκρυ τα σανίδια
της κάμαράς μου ποτίζει
έρχεται η σαπίλα αναπάντεχα
τη θέση των αναμνήσεων να πάρει
κι εσύ μούχλα στους τοίχους γίνεσαι
που κάθε τόσο τη ψηλαφίζω
μήπως έτσι κάτι από σένα κρατήσω
μήπως κάτι κρατήσω ζωντανό
να σε θυμάμαι...

Για πού το'βαλες καρδιά μου...

"Για πού το βαλες καρδιά μου

μ' ανοιχτά πανιά
για ποια πέλαγα ουράνια,

άστρα μαγικά
για ποια μακρινή πατρίδα

έρμη ξενητιά
θάλασσα ουρανός μ' αστέρια,

πουθενά στεριά
ποια αγάπη, ποιο λιμάνι,

ποια παρηγοριά
θα 'χεις αγκαλιά το κύμα,

χάδι το νοτιά
για που το 'βαλες καρδιά μου

μ'ανοιχτά πανιά..''

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Μαριονέτες είμαστε


σε παιδικό θέατρο


τα χειροκροτήματα ποτέ σου


δεν τ'άκουγες όμως...


Πάντα κομπάρσος ήσουν


στο θέατρο του παραλόγου


Τα φώτα της ράμπας
ποτέ σου δεν είδες


μα το χειροκρότημα του ηθοποιού


πάντα από μενα τό'περνες


βλέπεις


ήσουν ο καλύτερος ηθοποιός της ζωής μου...