........

Eγώ το μόνο που ήθελα ήταν μια παρτίδα αγάπη...

Σήμερα ένας άνθρωπος πήγε να με χαιδέψει και τραβήχτηκα σαν φοβισμένο αδέσποτο.
Σε σκέφτηκα την ώρα που με το μανίκι μου σκούπιζα τα μάτια από την υγρασία, για να βλέπω τον δρόμο. Δεν μπορούσα να τον δω τελικά για ώρα.
Να με θυμάσαι. Με το σχήμα μικρής εκδοράς στο αγαπημένο σου δάχτυλο. Αυτό του δεξιού σου χεριού. Εκείνη που ήθελα να σε ρωτήσω από που την είχες και το βούλωσα για άλλη μια φορά. Γιατί αν μάθαινα, θα ήθελα μετά να σου χαιδεύω τα χέρια δια παντώς (σου έχω πει ότι δεν μπορω τις εκδορές).
Εγώ θα θυμάμαι εσένα κάποιο βράδυ που ήρθες μέσα στην νύχτα κουρασμένος «να βρεθούμε για λίγο». Τα υπόλοιπα στο φιλί που σου έδωσα μερικά βράδια πριν στον λαιμό σου.
Εκείνο το φευγαλέο...
Σπάω απόψε και σιωπώ στον θόρυβο που κάνουν τα ίδια μου τα κομμάτια. Η ψυχή μου συρρικνώνεται, ψάχνωντας να βρει τι δεν είχε που να αξίζει τον κόπο να την χαιδέψεις, χωρίς να βρίσκει κάτι. Πίσω από το οπτικό μου πεδίο, ένα ποτάμι "τίποτα" ξεκινά το ταξίδι του και μια φωτιά μεγάλη σιγοκαίει και απλώνεται μέσα μου.
Μπορείς τουλάχιστον να με πατήσεις με δύναμη να σβήσει η κάφτρα μου; Σιχαίνομαι τα καπνισμένα τσιγάρα που μένουν να καίνε στο τασάκι μέχρι να πιάσει η φωτιά φίλτρο.
Άσε με τώρα. Ακούω ένα τραγούδι.