Ξέρεις , εγώ μιλάω. Ναι μιλάω μόνη μου. Εγώ με μένα, με εσένα, με τον άλλον. Από μικρή το κάνω. Φτιάχνω διαλόγους, ιστορίες. Και προσπαθώ να έχω και τον λόγο και τον αντίλογο. Και μιλάω στο μπάνιο, στο σαλόνι, στο κρεβάτι, παντού. Και μπαίνω μέσα στην ιστορία. Και αν έχω νεύρα τσακώνομαι με τον απέναντι που στην πραγματικότητα δεν είναι εκει, αλλά εγώ νοητά τον έχω.
Και όταν τελειώσει ο «καβγάς» εγώ ηρεμώ. Και μετά αλλάζει λίγο η είκονα. Φεύγει ο μεγάλος θυμός ή η μεγάλη χαρά. Ναι και η χαρά. Το ίδιο είναι. Ή μάλλον, η άλλη όψη του νομίσματος.
Η μεγάλη χαρά φέρνει τον μεγάλο θυμό. Και στο τέλος αυτού του ταξιδιού καταλαβαίνω ότι όλος ο θυμός δικος μου είναι, όχι δικός σου.
Με εμένα έχω θυμώσει. Με τον τρόπο που εγώ τα είδα/δέχτηκα τα πράγματα. Το εύκολο είναι να δείξεις με το δάχτυλο τον απέναντι και να πεις ότι φταίει αυτός. Το δύσκολο είναι να το στρέψεις σε σένα. Εκεί είναι η αλήθεια. Βρες την δική σου ευθύνη και όλα τα υπόλοιπα είναι μικρά.
Επίσης έχω καταλάβει και το άλλο. Ακου να μαθαίνεις. Συμβαίνει κάτι που με έχει ενοχλήσει ή με έχει μπερδέψει. Και ξεκινάω τον διάλογο μου. Και στο τέλος καταλήγω ότι η κουβέντα που ονειρεύομαι να κάνω δεν έχει νόημα. Στο κενό θα πέσει. Γιατί ο άλλος δεν είμαι εγώ. Και η αλήθεια δεν είναι ποτέ μια. Είναι η δική μου αλήθεια και η δική σου. Γιατι μπορεί και οι δυο από την δική μας οπτική να έχουμε δίκιο. Να λέω εγώ: “Μα αφού με θέλεις. Το ξέρω, το έχω δει, το έχω νιώσει. Γιατι φτιάχνεις αυτή την απόσταση ανάμεσα μας, και δεν με αφήνεις να σε αφήσω να με μάθεις. Να την κάνουμε μαζί αυτή την βόλτα στη ζωή και όπου βγει?» Και να ακούσεις τον άλλον να λέει: “Ναι σε θέλω. Το ξέρω ότι το έχω δείξει, αφού και εγώ το έχω νιώσει. Αλλά για λόγους που δεν ξέρεις και ίσως δεν σε αφορούν, αυτή τη στιγμή στη ζωή μου δεν χωράς. Γιατί η ζωή μου τώρα είναι μπέρδεμα. Και δεν θα είμαι όπως θέλω να είμαι με σένα. Δεν θα καταλάβεις».
Και πες μου τώρα ποιός έχει το δίκιο και ποιος το άδικο. Ας έρθει κάποιος πιο σοφός να μου μοιράσει τα δίκια. Και το εύκολο σε αυτή την κατάσταση είναι να πεις ένα «τον μαλάκα, που εξαφανίζεται, που δεν ξεκαθαρίζει, που, που..» και να μεγαλώνει ο θυμός ή η πίκρα για την απόρριψη. Μα δεν υπάρχει απόρριψη. Ο άλλος απλά δεν έχει χώρο τώρα για σένα ή ίσως και για κανέναν. Και είναι ανθρώπινο.
Είδαμε μια οπτική που δεν την περιμέναμε? Ξαφνιάστηκες? Γιατί? Δεν σου έχει περάσει ποτέ από το μικρό και εγωιστικό μυαλουδάκι, που λέει ότι ολος ο κόσμος πρέπει να γυρνάει γύρω σου, ότι τα πράγματα μπορεί να είναι και λίγο αλλιώς? Μήπως η γωνία σταμμάτησε να είναι τόσο κοφτερή? Μήπως στρογγύλεψε λίγο?Οκ ναι έτσι είναι. Αλλά εγώ δεν μπορώ να τα φαντάζομαι τα πράγματα. Να τα ζω θέλω. Και η στάση μου είναι καθαρή. Αν λοιπον βρείς ποτέ τον χρόνο, την διάθεση και τον χώρο, έλα πιο κοντά να με γνωρίσεις,γιατί τελικα δεν με ξερεις. Αν δεν θέλεις δεν μπορώ να κάνω κάτι. Οχι από εγωισμο... Κανένα εγωισμό.
Αλλά δεν μπορώ να στριμώχνομαι άλλο. Δεν γίνεται. Δεν παίρνω αέρα. Θα μαραθώ, θα μαραζώσω, θα πεθάνω. Και δεν θα δεις την όμορφη πλευρά μου, που έχω πίστεψε με και είναι αξιολάτρευτη. Αλλά πρέπει να έχω χώρο. Να νιώθω ότι κινουμαι άνετα. Και εσύ τώρα δεν έχεις χώρο για μένα.
Βρες τον, άνοιξε μου την πόρτα και αν είμαι ακόμα εκεί κοντά θα έρθω. Μέχρι τότε όμως εγώ θα είμαι απ’έξω. Ώσπου να κουραστώ, να βαρεθώ, να κρίνω ότι δεν γίνεται να περιμένω άλλο. Ξεροστάλιασα. Και τότε εκεί που μπορεί να με βλέπεις να στέκομαι, να με δεις να κάνω ένα βήμα πίσω, να γυρίσω πλάτη, να σηκώσω το χέρι και να γνέψω αντίο!.

Για μένα.

Δες το κορμί μου γυμνό και την ψυχή μου ολόγυμνη .

Ψηλαφητά προχωρούν αναζητώντας εκείνο που λείπει και ταιριάζει !

Το Άλφα της αγάπης και το άλφα στερητικό στου χρόνου την πορεία και τον θάνατο ,

το συναντούν στην άφατη ηδονή που κάνει τη στιγμή αθάνατη !

Στην ηδονή που περιέχει το ο-μικρόν - ή το μηδέν;

- και καταλήγει σε ήτα - ή σε ήττα;

Καράβι μικρό ...Ζωή θάλασσα...

Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει

Στου άγριους καιρούς
πόσα είδες ναυάγια
πόσες ζωές
και θαύματα άγια !

Λιμάνια λευκά
κουκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει .

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω ...
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι .

Θα φύγει κι αυτό
θα δεις θα περάσει
σαν καράβι μικρό
που λιμάνι θα πιάσει !

Στην πλώρη μπροστά
κι αν είδες ναυάγια
θα δεις και στεριές
και θάυματα άγια !

Λιμάνια λευκά
κουκίδες στο χάρτη
που θέλεις να βγεις
μα κανείς δεν υπάρχει ...

Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι
Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω
Καράβι μικρό
που κανείς δε σε ξέρει
και καμμία στεριά
δε σου απλώνει το χέρι !

Πως σου μοιάζω και γω
όλο όνειρα κάνω
μα τα παίρνει ο Βοριάς
και ποτέ δε τα φτάνω ...

Καράβι μικρό
για που ταξιδεύεις
και πόσες φορές
στεριά αγναντεύεις ...

Δέκα χρόνια και κάτι...

Μη με κοιτάς
Δεν έχω άλλο εαυτό
Μη με κοιτάς
Δεν έχω άλλο να σου δώσω
Μονάχα αυτό
Ένα χαμόγελο αδειανό
Και μια ολόκληρη ζωή να την παγώσω

Μη με ρωτάς
Δεν έχω κάτι να σου πώ
Μη με ρωτάς
Που εγώ δε ρώτησα καθόλου
Με μια ματιά
Σε είδα κι είπα σ'αγαπώ
Και τα καρφιά
Δεν υπολόγησα του χρόνου

Δέκα χρόνια από τη ζωή μου
Σαν ανάσες φύγανε
Δέκα χρόνια απ'την ψυχή μου
Πες μου που να πήγανε
Ούτε ένα,ούτε δύο
Δέκα χρόνια σου έδωσα
Σαν ατέλειωτο αντίο
Που ποτέ δεν τέλειωσα

Μη μου ζητάς
Δεν έχω...

Για σενα ..

Παντα τη θαλασσα ελευθερος θ'αγαπας.
Αυτη ειναι ο καθρεφτης σου..Κοιταζεις τους βυθους σου στο κυλισμα το ατελειωτο
του κυματος κι ο νους σου κλεινει κι αυτος την πικρα της αβυσσου!
Σ'αρεσει να βυθιζεσαι στο πελαγο που σου μοιαζει.Να κλεινεις στην αγκαλια σου
θες τον ωκεανο..Και της καρδιας σου η τρικυμια καθε φορα ησυχαζει,ακουγοντας τον αγριο και αδαμαστο αναστεναγμο του !
Ειστε και οι δυο σκοτεινοι και αποκρυφοι.Κανεις δεν μετρησε την απατη αβυσσο σου.
Κανεις δεν ξερει τον πλουτο τον κρυφο σου!Τοσο με ζηλια κρυβετε τα μυστικα σας εσεις !
Εσυ και η θαλασσα!