Wish you were here...

'Οσο σκληρά κι αν προσπαθώ ,

πάντα στη σκέψη μου γυρνάς....

'Οταν μ'ακούς να τραγουδώ,

στ'αλήθεια κλαίω για σένα...

........................

Μερικές μέρες θέλεις απλά να γράφεις...
Έτσι απλά να φυσάς από μέσα σου την τελευταία λέξη
Αυτή που σε πνίγει
Και μετά την προηγούμενη και ξανά την προηγούμενη
Μήπως και φτάσεις στην αρχή
Μήπως και καταλάβεις ποια σε ναυάγησε
Μήπως και βρείς την σημαδούρα
Αυτή που σημάδευε τα όρια που πέρασες
και βρέθηκες στο ανοιχτό πέλαγος
Εκεί που ανάσανες αλμύρα
και γέμισες τα πνευμόνια σου πίκρα
Γαλάζια θα μου πεις, ελεύθερη θα σου ανταπαντήσω
μα πίκρα
Έτσι κι αλλιώς τα σκέτα μ' αρέσουν,
Να έχω την αλήθεια της γεύσης στο στόμα
όχι τη νοθευμένη γλύκα της ζάχαρης
Άσχετα αν κάποια στιγμή άρχισα να βάζω
μια κουταλιά ζάχαρη στον καφέ μου
Για να μην ξεχνώ να βάζω στον δικό σου ...
και σε πικραίνω
Μα η πίκρα δεν μετριέται με τις κουταλιές της ζάχαρης
μωρό μου
Τώρα το κατάλαβα
Και σταμάτησα να βάζω ζαχαρίτσα υπενθύμησης
και δεν ξεχνώ πια να σου γλυκαίνω τον καφέ
Γιατί εκεί στ' ανοιχτά που βρέθηκα, οι καρχαρίες
δεν ξεγελιούνται με ένα κύβο ζάχαρη
Σάρκες θέλουν για να χορτάσουν
Αίμα για να μεθύσουν
Κι εμένα το σκαρί μου κινδύνεψε πολλές φορές να ναυαγήσει
Κυκλόφερναν τα θηρία, σίγουρα πως θα με ξεσκίσουν
Μα κι αν βρέθηκα στο βυθό πολλές φορές
ήξερα να κρατώ ανάσες, ήξερα δυνατό κολύμπι
Σώθηκα κι ας περίμεναν οι καρχαρίες να τους κάνω
τα γλυκά μάτια για να γλιτώσω
Γλάρος γινόμουνα και πέταγα μακριά
κι αυτό μου το έμαθες εσύ ψυχή μου...
Εσύ μ' έμαθες να πετάω, εσύ μου ξεδίπλωσες τα φτερά
Εσύ μου έμαθες να περνώ Συμπληγάδες
Μα εμένα μου αρέσουν οι πλεύσεις καρδιά μου
και μόλις μερεμετίσω το σκαρί μου , ξανά στο τιμόνι
Για τα γαλάζια ταξίδια μου, πέρα από τις σημαδούρες
Κι εσύ κάπου εκεί γύρω να πετάς, πότε δίπλα μου
και πότε λίγο πιο μακριά ,στις δικές σου αναζητήσεις
Μα είσαι εκεί ,δεν χάνεις το σημαδάκι
από το λευκό πανί του δικού μου πλεούμενου
Σε χαίρομαι αγάπη μου , στο πέταγμά σου ανασαίνω
την δική σου ελευθερία
Κι όταν κάποιες στιγμές κάθεσαι στα άλμπουρα
και με προσκαλείς στα ταξίδια σου
ρίχνω την άγκυρα και σ' ακολουθώ,
στα δικά μας πετάγματα, στα δικά μας ταξίδια
Κι είναι φορές που στο σκαρί μου αράζεις
λιμάνια προσμένοντας, κι ανάσες αλμύρας
Μα μόνο για λίγο μάτια μου
Σε προκαλεί το απέραντο γαλάζιο του ουρανού
Φτερωτός ταξιδευτής του απείρου
Αέναος αναζητητής αυτού που δεν γνωρίζεις
ΓΙΑ ΣΕΝΑ...
Μόνο...
Πάντα...
Ανάσα μου...

Οι νύχτες μου μακριά σου...

Εκείνος



Aναγνώριζα τους πελάτες, όχι με το όνομα ή την μορφή τους, αλλά από τα πιάτα που τους σέρβιρα. Στήθος κοτόπουλου ή γαλοπούλας, με πουρέ, ντομάτα, κρεμμύδι ή χωρίς, τσίλι ή πίκλες.

Κάθε παραγγελία έκρυβε πίσω της κάποιον ερωτομανή, ανέραστο, τσιγγούνη, μοναχικό ή απελπισμένο.Κάθε ξημέρωμα, σκούπιζε της νύχτας στόματα πεινασμένα κι αχόρταγα.

Μιά τέτοια στιγμή ήταν που φεύγοντας ο τελευταίος πελάτης, εμφανίστηκες εσύ.

Καθάριζα το μωσαικό από τις πατημασιές και τα ψίχουλα, και τις δαχτυλιές από τα διάφανα τζάμια που φανέρωναν γλυκά και παγωτά, ό,τι είχε απομείνει από την προηγουμένη.

Κάθισες απαλά στά δάχτυλα μου σαν πεταλούδα. Με φτερά τσακισμένα.

Έδειχνες τόσο μόνη κι αβοήθητη, που ήθελα να σ ακουμπήσω, να νοιώσω το δέρμα σου,

μα φοβήθηκα μη σε πονέσω περισσότερο. Σου έδωσα όσο περισσότερη στοργή και τρυφερότητα διέθετα. Ήξερα πως οτιδήποτε περισσότερο, θα ήταν μάταιο. Λάθος timing.Πόνεσες πολύ, κι έπρεπε να ανακτήσεις την εμπιστοσύνη σου στους ανθρώπους.

Να διαπιστώσεις πως ίσως να υπάρχει κάποιος που θα σε κρύψει ανάμεσα στα χέρια του διπλωμένα κουφωτά, δίχως να έχει διάθεση να σε πληγώσει.Ερχόσουν κάθε βράδυ, όχι γιά να συναντήσεις εμένα αλλά τον άνθρωπο που αγαπούσες, που μέχρι εχθές είσασταν μαζί. Οχι δεν ξαναπέρασε από εδώ, ούτε μόνος ούτε με την 'άλλη'.Ήρθε η ώρα να μάθεις πως η αγάπη δεν κρατάει πολύ. Κι οι σχέσεις είναι αυτό που ονειρευόμαστε πως θα θέλαμε κι όχι αυτό που πραγματικά παίρνουμε. Ξημερώματα μου ζητούσες πάντα ένα πιάτο με blueberry pie και δίπλα μία μπάλα παγωτό βανίλια. Σου σέρβιρα διπλή δόση κι ας μη στο είχα πει ποτέ. Ήσουν ήρεμη καθώς βυθιζόσουν με βουλιμία στην γλύκα της ζάχαρης. Το πάθος ξεχνιέται μ ένα άλλο πάθος! Γελούσαμε μα διέκρινα τις σκιές στα μάτια σου.Άφηνες στην άκρη των χειλιών σου στάλες παγωτού κι εγώ ήθελα να γλύψω τα χείλια σου, δεν με κατάλαβες, κουρασμένη είχες παραδοθεί στην αγκαλιά του μορφέα.

Ήταν ό,τι πιό όμορφο είχα από σένα, γιά μέρες μετά, όταν ήδη είχες φύγει με προορισμό το παντού και το πουθενά, θέλοντας να ξεπεράσεις ένα άσχημο τέλος. Γιά σένα ήταν μία αλλαγή!



Εκείνη



Δεν ήταν μόνο που δεν ήθελες να με ξαναδείς, ήταν που μου το είπες από το τηλέφωνο.

Δεν είχες τη τόλμη ούτε να με κοιτάξεις στα μάτια. Σε ρώτησα γιατί; Δεν απάντησες.

Το ίδιο βράδυ, ήρθα κάτω από το παράθυρο σου. Ήταν φωτισμένο, ήξερα τι κάνεις την κάθε στιγμή. Ένα θέατρο σκιών έπαιζες με άλλο παιχνιδάκι.

Γύρισα στο πλάι κι έκλαψα γιά ώρες.

Αυτό που με πόνεσε περισσότερο, ήταν που άργησα να σε βγάλω από μέσα μου.

Υπέφερα στο τέλος κάθε νύχτας περιμένοντας να σας δω έστω και μαζί. Μάταια.

Καθόμουν σ ένα τραπέζι και μιλούσα σ εκείνο το αγόρι που μου σέρβιρε γενναίες δόσεις blueberry pie με μπάλες παγωτό βανίλια.

Στην αρχή μας χώριζε μιά μεταλική μπάρα, έπειτα μας χώριζε μόνο η σκέψη σου. Κουρασμένη από την αναζήτηση και την προσμονή, παραδινόμουν στην αγκαλιά του μορφέα. Ονειρευόμουν πως με φιλούσες με χείλια λερωμένα με παγωτό.

Έφυγα. Έπρεπε να βρω τον εαυτό μου, να δεχτώ και να ξεπεράσω τα γεγονότα. Βρήκα δουλειά στο πρώτο φαστφουντάδικο που με άφησε το λεωφορείο.

Αφέθηκα, ρίσκαρα,γνώρισα, έζησα μα κυρίως δέχτηκα μέσα μου την αλλαγή. Συνάντησα ανθρώπους με σημαντικότερα προβλήματα από τα δικά μου. Με αληθινά πάθη.

Και ίσως μη αναστρέψιμα. 'Αλλωστε τα προσωπικά πάθη, ξεπερνιούνται με το συναίσθημα της προσφοράς.Και κάθε βράδυ, του έγραφα γράμματα με μυρωδιά βανίλιας , στο βαθύ κόκκινο των μούρων. Γράμματα δίχως διεύθυνση αποστολέα. Μόνο το όνομα μου...

Από την μιά άδειαζα από εσένα και από την άλλη γέμιζα με την σκέψη του.

Ένα βράδυ, θέλησα να ξανασυναντήσω το βλέμμα του. Λίγο πριν, πέρασα κάτω από το παράθυρο σου. Το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό και άδειο και στα τζάμια φιγουράριζε ένα χάρτινο 'Ενοικιάζεται'.Αυτός ήταν εκεί και με περίμενε. Δέχτηκα την τρυφερότητα του, δόθηκα στα φιλιά του. Ήξερα πιά πως αυτή που τον κρατούσε όλη την νύχτα στην αγκαλιά της, ήμουν Εγώ!

glitter-graphics.com

Αληθινή και ειλικρινής αγάπη

Η αληθινή και ειλικρινής αγάπη... αυτή που βλέπεις στις ταινίες και διαβάζεις στα περιοδικά...
Υπάρχει όμως;;;
Ο τέλειος άντρας και η τέλεια γυναίκα δεν υπάρχουν...
Υπάρχει μόνο η τέλεια αγάπη, αυτή που προσφέρεις χωρίς όρους και χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα...
Αυτή είναι η τέλεια αγάπη.

Teleutaia foraaaaaaaaaaaaaaaaa...........

Braveheart...

...antio

''Oι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας


όταν δεν θα ‘ναι πια κανείς να τις ακούσει.’'

Σε παραλίες έχω σπείρει τα κοχύλια μου, φρουρούς ζωής.

Μόνο ένα παιδί δικαιούται να μαζεύει κοχύλια.

Ένα κοχύλι δοσμένο ισούται με πολλαπλάσιο ερωτικού φιλιού.

Σαν έρθει η ώρα βάλτε μου στην παλάμη μέσα ένα κοχύλι για συντροφιά.

Σ'ένα χαρτί όλες οι πληγές

τίς έγραψα για να ναι καθαρές.

Με κόκκινο βάζω αυτές που έχω από σένα..

Έχω γεμίσει πολλές σελίδες κι εσύ μου λες να έχω ελπίδες ν'αγαπηθούμε απ την αρχή,

δεν θα τ'αφήσω να συμβεί...

Τελευταία φορά τα δικά σου σκαλιά ανεβαίνω και φτάνω στο τέρμα.

Πάλι φεύγω από εδώ μ'ένα βήμα αργό κι οδηγώ στο αντίθετο ρεύμα.

Τ'όνειρο τρέχει σαν το νερό ,αχ και να ήταν καθαρό...

Δεν φταις εσύ ούτε κι εγώ ,η μοναξιά μας φταίει...

Του καθενός μας η καρδιά άλλα τραγούδια λέει κρυφά.

Μη με μαλώνεις σαν παιδί τώρα μαθαίνω απ' τη ζωή.

Τελευταία φορά...

Απ τις φορές που τα τραγούδια μιλούν αντί για μας κι έτσι φτάνουν όσα θέλουμε να πούμε εκεί που δεν μπορούμε πια να μιλήσουμε,ή αν μιλήσουμε δεν θα μας ακούσουν...Συμβαίνει κι αυτό.Να θες να πεις μόνο μια λέξη,μια πρόταση κι ο άλλος να'χει-χρόνια τώρα- αυτιά,μάτια,καρδιά,ψυχή κλειστά.

Σαν να'χεις γι αυτόν,από καιρό πεθάνει.