Σ'ένα χαρτί όλες οι πληγές

τίς έγραψα για να ναι καθαρές.

Με κόκκινο βάζω αυτές που έχω από σένα..

Έχω γεμίσει πολλές σελίδες κι εσύ μου λες να έχω ελπίδες ν'αγαπηθούμε απ την αρχή,

δεν θα τ'αφήσω να συμβεί...

Τελευταία φορά τα δικά σου σκαλιά ανεβαίνω και φτάνω στο τέρμα.

Πάλι φεύγω από εδώ μ'ένα βήμα αργό κι οδηγώ στο αντίθετο ρεύμα.

Τ'όνειρο τρέχει σαν το νερό ,αχ και να ήταν καθαρό...

Δεν φταις εσύ ούτε κι εγώ ,η μοναξιά μας φταίει...

Του καθενός μας η καρδιά άλλα τραγούδια λέει κρυφά.

Μη με μαλώνεις σαν παιδί τώρα μαθαίνω απ' τη ζωή.

Τελευταία φορά...

Απ τις φορές που τα τραγούδια μιλούν αντί για μας κι έτσι φτάνουν όσα θέλουμε να πούμε εκεί που δεν μπορούμε πια να μιλήσουμε,ή αν μιλήσουμε δεν θα μας ακούσουν...Συμβαίνει κι αυτό.Να θες να πεις μόνο μια λέξη,μια πρόταση κι ο άλλος να'χει-χρόνια τώρα- αυτιά,μάτια,καρδιά,ψυχή κλειστά.

Σαν να'χεις γι αυτόν,από καιρό πεθάνει.