Aπο μικρη ηξερα οτι οταν εβλεπα τη μαμα μου να κλαιει, ηταν η στιγμη που επρεπε να κοψω τις μαλακιες και να γινω το καλυτερο παιδι του κοσμου.
Μεγαλωνοντας αυτο εγινε το τρωτο μου σημειο. Αρκουσε ενα δακρυ και μπορουσα να κανω τα παντα για τον αλλον. Να συγχωρεσω και το παραμικρο. Να ξεχασω καθε θυμο και να κανω τον καραγκιοζη.
Εγω παλι δεν κλαιω ευκολα-γι'αυτο το ελαττωματικο στομαχι. Αλλα οταν μαζεψω- μαζεψω- μαζεψω τοτε σπαω. Βουρκωνω. Πλανταζω.
Ομως εχω καταλαβει οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν λειτουργουν σαν εμενα
Δεν δινουν μια για το δακρυ που παει κορομηλο ή για τα ματια που γινονται ιδια με εκεινα του βατραχου. Καθονται απαθεστατοι και σε κοιτανε σαν να βλεπουν για 589 φορα το "ρετιρε".

Μερικές φορές νοιώθω αόρατη, σαν να περνάω ανάμεσα στους ανθρώπους
και να μην με βλέπει κανείς.
Σαν να μιλάω και να μην ακούγομαι.
Σαν να υπάρχω, αλλά σε λάθος τόπο… μπορεί και σε λάθος χρόνο.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που πρέπει να κοιτάξεις δυο φορές για να τους δεις και κάποιοι άλλοι που λείπουν αλλά είναι ακόμα εδώ.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι τόσο έξυπνοι, όμορφοι, ευχάριστοι, που μοιάζουν ψεύτικοι… αλλά δεν είναι...
«Σήκω πάνω, ίσιωσε το κορμί σου και προχώρα» μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμουν μικρή.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν περιμένουν τίποτα και όποιος δεν περιμένει τίποτα, έχει τα πάντα.