Στον καπνό του τσιγάρου μου
τη μορφή σου αντικρίζω
τα χέρια απλώνω ν σ'αγγίξω
μα ο καπνός
από τα δάχτυλά μου ξεγλιστράει
τότε τ'όνειρο διαλύεται
κι πραγματικότητα
πιο σκληρή από ποτέ χαστούκια
απανωτά μου δίνει μήπως και ξυπνήσω ...
Κάθε ράπισμα,
φωτιά στα μάγουλά μου
κάθε δαχτυλιά
σημάδι ανεξίτηλο
κι εσύ μέσα στο καπνό,
σατανικό χορό χορεύεις γύρω μου,
σαρκάζοντας το πόνο μου,
χλευάζοντας τα δάκρυά μου..
Με μάτια μελαγχολικά,
τη πραγματικότητα ικετεύω να φύγει
για να ρθει τα όνειρο
κι ο ύπνος που τις νύχτες
όσο και να θέλω δε με παίρνει..
Ξεσπώ τότε σε δάκρυα
κάθε δάκρυ τα σανίδια
της κάμαράς μου ποτίζει
έρχεται η σαπίλα αναπάντεχα
τη θέση των αναμνήσεων να πάρει
κι εσύ μούχλα στους τοίχους γίνεσαι
που κάθε τόσο τη ψηλαφίζω
μήπως έτσι κάτι από σένα κρατήσω
μήπως κάτι κρατήσω ζωντανό
να σε θυμάμαι...