Κι ομως...

...ξέρω πως είναι…
να λενε οι άλλοι πως ζεις,
κι εσύ να νιώθεις πως απλά υπάρχεις.

ξέρω πως είναι…
να ξεπουλάς τα όνειρα σου όσο όσο,
για ν’ αγοράσεις μια ελπίδα ακριβά.

ξέρω πως είναι…
όταν νιώθεις κομμάτια,
κι άλλοι να νομίζουν πως αντέχεις.

ξέρω πως είναι…
να κάνεις τους άλλους να γελούν,
κι εσένα η καρδιά σου να πονά
και να σπαράζει.

ξέρω πως είναι…
να κρατάς ένα αναμμένο κερί
και να φοβάσαι μη φυσήξει
απ’ το ανοιχτό παράθυρο και σβήσει.

ξέρω πως είναι…
να κοιτάς το πρόσωπο σου στον καθρέφτη
και να μην ξέρεις τι να του πεις.

ξέρω πως είναι…
να κάθεσαι νύχτα στο μπαλκόνι
και να ακούς τον άνεμο
που ψιθυρίζει τ’ όνομά του.

ξέρω πως είναι…
να φοράς ένα πουλόβερ
επειδή ακόμα μυρίζει
από αυτόν...

ξέρω πως είναι…
να γίνεται η απουσία του
δική σου παρουσία.

ξέρω πως είναι…
να θέλεις να πεις την αλήθεια
και να σου ζητάνε το ψέμα.

ξέρω πως είναι…
να απλωνεις το χέρι
σε κάποιον και να μην
θέλει να τον σηκώσεις...

ξέρω πως είναι…
να παίρνεις μία βαθιά ανάσα
και να χτυπάς μία πόρτα
που ξέρεις πως δεν θ’ ανοίξει.

Μέσα στο τίποτα θα σε περιμένω να έρθεις॥ μέσα στο τίποτα να έρθεις να με βρεις..

Κι αν νομίζεις ότι πρέπει να πάμε... πάμε!
Ποιος νοιάζεται για ποιον λόγο...;
τι μας παρακινεί....;
Μη κάνεις ερωτήσεις! ...
Η ζωή είναι μικρή ...σαν μια αναπνοή ...
και δεν έχουμε χρόνο για να καταλάβουμε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. ..... Μπορούμε να το μάθουμε στους μήνες στα χρόνια που θα έρθουν ....
και ξέρεις γιατί σε καταλαβαίνω τόσο καλά; Επειδή σ έχω ήδη χάσει.