Απόγευμα αργά, σκοτεινιάζει... Μέσα από τις ψηλές πολυκατοικίες ξεπροβάλει ένα κομμάτι ουρανού..Μόνο αυτό το κομμάτι του ουρανού, που έχει διάθεση για βροχή σήμερα, με κάνει να χαμογελώ μελαγχολικά. Χαζεύω τον ουρανό, τα σύννεφα... και περιμένω να βρέξει. Φοβάμαι να γίνω κάποια που πάντα χαμογελά με μελαγχολία κρύβοντας τη βροχή βαθιά μέσα της.
Κάνει ψύχρα.Θα πιω ένα ζεστό όνειρο σε ρόφημα με λίγη ελπίδα, ... μπας και καταφέρω να ζεστάνω τα μέσα μου. Γιατί για κάποιο λόγο νιώθω πως ξοδεύομαι και δεν υπήρξα καν κάτι ιδιαίτερο για κανέναν. Άρα τιμή μου να ξοδεύομαι έτσι; Είναι γιατί νιώθω πως ούτε εγώ αναγνώρισα την αξία μου.. Σε κούρασα καρδούλα μου.. Τώρα ξεκουράσου. Βραδιάζει... και λέω να τυλιχτώ στη μοναξιά μου. Θα πιω ένα ζεστό όνειρο με ελπίδα… για να ζεσταθώ.
Θέλω να φύγω, να πάω ένα ταξίδι. Μόνο τότε θα καταλάβω πόση μαγεία χωράει σε ένα ταξίδι. Πως ένα ταξίδι γίνεται παραμύθι.. Έτσι απλά.
