Ό ν ε ι ρ α.....

Άκου με πως ανασαίνω
σ’ αυτόν το στίχο μ' όνειρα ...
.. όνειρα και χρώματα ...

Όταν η νύχτα λιγοστεύει
αφήνομαι να σεργιανίζω
το φωτεινό μου όνειρο ..
έτσι, για να μου φέρει ένα ταξίδι
μόνο μαζί σου ομορφιά μου.

Απόψε ψάχνοντας
το χρώμα της ελπίδας μου,
συνάντησα το πιο βαθύ μου μαύρο..
ένα μαύρο που δεν έχει πιο μαύρο...
το τύλιξα και το ‘βαλα μέσα μου ....
σαν ένα πολύτιμο ύφασμα.. προσεκτικά
να συναντήσει τα άλλα διπλωμένα χρώματα,
έτσι, ... για να τα βρει όλα η αυγή
τακτοποιημένα!

και το πρωί σαν σηκωθώ,
θα σου φορέσω ένα χαμόγελο
με χρώμα από χρυσάφι,
να λάμψεις ομορφιά μου!..

είναι γιατί σήμερα,
δεν έγινα μια μέρα μεγαλύτερη…
μα ένα όνειρο πλουσιότερη
βλέπεις;

όμως είναι κάποιες νύχτες
που όλα γίνονται αλλιώτικα!
και κάπου διάβασα πως τα όνειρα
δεν τα σκοτώνουμε…

αυτοκτονούν από μόνα τους!