Σε είδα...

Bρήκα μια φωτογραφία σου
την κοιτάζω ξανά και ξανά,
λες και θα δώσει η φωτογραφία αυτή υπόσταση σε όσα δεν έχω...
Αδυνατώ να κάνω κάτι άλλο
χαζεύω, θαυμάζω, ζηλεύω,
αφήνω ανάσες που ουρλιάζουν πόσο σε θέλω
μα μόνο αυτό μπορώ, δεν έχω άλλα δικαιώματα...
Βρήκα σανίδα σωτηρίας
να στηρίξω πάλι το όνειρο μου σε απτά, μα ανύπαρκτα...
Με την ψευδαίσθηση πως σε πλησιάζω αγγίζω το χαρτί
χαμογελώ στον εαυτό μου
-ίσως και σε σένα-
πιστεύω πως με παρακολουθείς από κει μέσα
ή μάλλον το εύχομαι, σαν απελπισμένο παιδί...
παιδί είμαι ακόμα, μη με συνερίζεσαι....
ένα απελπισμένο μα πεισματάρικο παιδί,
που χαμογελά σε παγωμένες στο χρόνο εικόνες....
έψαξα πολύ
βρήκα κι άλλες
μια ή δυο ακόμα...
δικές σου εικόνες...
τώρα δεν χρειάζεται να σε εξωραΐζω άλλο
σε έχω έτοιμο, ίδιο θεό, μπροστά μου
δεν είναι καλό αυτό που κάνω
το ξέρω...ντρέπομαι...
...έχω επίγνωση....
μα δεν θέλω να το ελέγξω,
αρνούμαι....
Ας κοιτάζω αυτά τα ανούσια χρώματα στο χαρτί
που τυχαία σχηματίζουν την εικόνα σου
κι ας γελώ....
Το έχω ανάγκη......