You could make a stupid girl happy, your highness

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που ξέρεις πως είναι δύσκολο να αλλάξεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχοσύνθεση. Αλλά ξέρεις πως πρέπει.
Το δέκα ήταν διαφορετική χρονιά. Αλλιώτικη. Άλλαξαν πολλά πράγματα.Έτρεξα να προλάβω τη ζωή που με προσπέρασε, χωρίς να σημαίνει κάτι το σαδιστικό, κάτι το απαισιόδοξο. Έτρεξα να αλλάξω και να φτιάξω όλα, όσα έκανα διαφορετικά τα τελευταία 5-10 χρόνια.
Δεν ανήκω όμως στην κατηγορία των ανθρώπων που ευλογούν τα λάθη τους, που πιστεύουν και τα ρίχνουν σε μάγισσες, σε ξόρκια και προκαταλήψεις. Κυριώς όταν ξυπνάς μια μέρα και αντιλαμβάνεσαι πως ο τρόπος που αντιμετώπισες κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις στη ζωή σου, ήταν -ίσως όχι λάθος, αλλά - διαφορετικός απ' ότι θα έπρεπε. Λόγω της δικής σου μαλακίας. Ή απειρίας.
Το δέκα ήταν η χρονιά που άλλαξα πράγματα. Χειροπιαστά και μη.
Το έντεκα θέλω να είναι η χρονιά που θα βαλω κάποιες προτεραιότητες.Το να περνάω καλά,να κοιμάμαι και να ξυπνάω ήσυχη.Χωρίς να αφήνω κάτι που δεν θα έπρεπε, να με επηρεάζει, να μου γαμάει τον εσωτερικό μου κόσμο...
Το έντεκα θέλω να ειναι η χρονιά που να με κάνει να χαμογελάω, ακόμα και όταν είμαι μόνη σε μια στολισμένη πλατεία.Το έντεκα θα ήθελα να βρω λίγο παραπάνω τον εαυτό μου.
Όμως τις τελευταίες νύχτες, δεν είχα όρεξη για τίποτε. Ούτε για ύπνο, ούτε για ξημεροβραδιάσματα στα γνωστά στέκια. Δικαιολογίες στους φίλους πως με περιμένουν κάπου αλλού. Μαλακίες, έτσι για να ξεφύγω.
Τίποτε δεν με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη. Αυτό επειδή δεν κατάφερα ποτέ να κρατήσω επαφές με κανέναν. Και αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη μαλακία που θα μπορούσε να σύμβει σε όποιονδήποτε. Ανθρώποι περαστικοί.......... Δίνεις, ασχέτως αν παίρνεις κάτι πίσω, και μετά τέλος. Σαν μια συναλλαγή σε ένα χρηματιστήριο της δεκάρας. Πάνω-κάτω μετοχές για το κορμί σου;Για την ψυχή σου;

Όσο και αν αγαπώ τον εαυτό μου, είναι φορές που με βρίσκω να ψάχνω κάτι που να αρέσει στον έξω κόσμο. Έχω γνωρίσει άτομα με όμορφες προσωπικότητες, με ζωές γεμάτες. Με ενδιαφέροντα στην φωτογραφία, στον αθλητισμό, στην τέχνη. Που κάνουν κάτι και το ευχαριστιούντε. Επενδύουν. Και στο τέλος της ημέρας είναι - ή τουλάχιστον φαίνονται - κερδισμένοι. Και ευτυχισμένοι.

Από μωρό παιδί ήξερα πως δεν ήμουν για πολλά πράγματα. Πάντα στα σχολεία ήμουν από τις πρώτες. Με τα μπράβο και λοιπές άλλες μαλακίες. Χαρτιά πεταμένα σε ένα κλειστό συρτάρι. Το μόνο εύκολο θα ήταν να τα ρίξω στους δικούς μου, ξέρεις όπως κάναμε πάντα. Μόνο που τώρα πια όταν έχεις εσύ το τιμόνι στα χέρια σου, ο μόνος υπαίτιος για όλα όσα σου συμβαίνουν, είσαι εσύ. Μεγάλη μαλακία να το παραδεχτείς, αμα...

'Εχω σταματήσει να ψάχνω λόγους. Δεν με ενδιαφέρει τι έφταιξε στην πορεία της ζωής μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως ζω. Αναπνέω. Υπάρχω. Όσο μαλακία cliche και αν ακούγεται. Προσπαθώ ρε γαμώτο. Για κάτι καλύτερο. Πέφτω. Και ξανά πάλι πάνω. Και ξανά πάλι τα ίδια. Ξέρω πως έχω μιαν - ίσως όχι - αστύρευτη δύναμη μέσα μου που δεν με αφήνει να ξεφύγω τελείως. Και μου αρέσει. Γιατί όσο σκατά και αν είναι τα πράγματα, έχεις ένα λόγο να επιμένεις.


P.S
Νιώθω την ανάγκη να περπατήσω στους βρεγμένους δρόμους για να πούμε τα νέα μας...όσο άσχημα και αν είναι .Ή όμορφα.Ανάλογα.Ή να καθίσουμε κάπου να πιούμε ένα καφέ, λες και δεν συμβαίνει τίποτα.