Θυμάσαι τότε που.....
Κάπως έτσι ξεκινούσαν από καιρό οι φράσεις σου...
Μέσα μου ήξερα ότι το τέλος είχε έρθει...
Ήξερα ότι δεν είχαμε τίποτε άλλο να ζήσουμε...
Γελάσαμε, κλάψαμε, ερωτευτήκαμε,προδωθήκαμε... πονέσαμε....
Κι όταν το τέλος είχε έρθει... δεν μπορούσαμε να πούμε ένα αντίο.
Δεν υπάρχουν αντίο στις σχέσεις ζωής...
Δεν υπάρχει λύτρωση όταν έστω και για μια φορά έχεις αγαπήσει τόσο πολύ...
Έφτασα έξω από την πόρτα σου και στάθηκα χωρίς να κάνω τίποτα...
Χωρίς να σου χτυπήσω... χωρίς να σε ζητήσω... χωρίς να ειδοποιήσω...
Με έβγαλαν τα βήματά μου έξω από την πόρτα σου... χωρίς να θέλω τίποτα να σου πω..
Πότε τελειώνει?
Πότε πέφτουν τίτλοι τέλους?
Στέκομαι ακόμη έξω από την πόρτα και δεν κάνω τίποτα..
Κοιτάω, γυρνάω, ταξιδεύω...
Ταξιδεύω σε χαρές... ταξιδεύω σε μέρη όμορφα, ακόμα και σε μέρη άσχημα που τα κάναμε εμείς όμορφα με το γέλιο μας... με τις βλακείες μας...
Γυρνάω έντεκα χρόνια πριν... να περπατάμε στο λιμάνι και να με ρωτάς για τα μυστικά που σου κρύβω...
Για εκείνα που δεν σου είπα ποτέ...
Πάντα κράταγα πράγματα για μένα... κι όταν με ρώταγες γιατί...
Σου έλεγα γελώντας.... για τις στιγμές που θα με προδώσεις...
Τι σου είναι το γαμημένο το ένστικτο...
Το πίστευα... την πίστευα την στιγμή της προδοσίας...
Κι είχα προετοιμαστεί... είχα προετοιμαστεί να τα κάνω όλα λίμπα...
Θυμώνω... τρέχουν τα μάτια μου δάκρυα...
Με καίνε...
Με καις χρόνια τώρα...
Κάθομαι στο πάτωμα... δεν έχω πού να πάω....
Σαν το πάτωμα να είναι ένας μαγνήτης και να μην με αφήνει να κινηθω...
Ακούω τα βήματά σου από μέσα..
Πάντα αργά... πάντα ήρεμα...
Δεν έχω κάτι να σου πω... δεν έχω κάτι να σου εξηγήσω...
Με κοιτάς και τα μάτια σου δακρύζουν....
Δεν με ρωτάς τι κάνω εδώ... ξέρεις πως δεν υπάρχει απάντηση...
Δεν θέλω τίποτα να σε ρωτήσω... ίσως γιατί η σιωπή μας τόσο καιρό να τα έχει πει όλα..
Έχεις αλλάξει... έχει χαθεί η λάμψη σου...
Θυμάσαι τότε που...
Όχι... δεν θυμάμαι... δεν έχω τίποτα να θυμηθώ...
Αν πρόκειται να συνεχίσουμε να περπατάμε... δεν θέλω να θυμάμαι...
Αν πρόκειται να συνεχίσουμε να περπατάμε στον ίδιο δρόμο... δεν θέλω να θυμάμαι...
Δεν θέλω να ζήσω στα φαντάσματα... ούτε και στα χαλάσματα...
Αν πρόκειται να περπατήσουμε ξανά βράδυ στο λιμάνι ...
Θέλω να ονειρευτούμε...
Θέλω να ζήσουμε στο σήμερα... στο αύριο....
Αλλά όχι στο χθες...
Έκλεισε το χρονοντούλαπο... έκλεισε ένα πρωινό που με έκανε να περπατήσω μέχρι την πόρτα σου....
Ένα πρωινό που θέλησα να γαληνέψω ξανά την ψυχή μου...
Κάπως έτσι ξεκινούσαν από καιρό οι φράσεις σου...
Μέσα μου ήξερα ότι το τέλος είχε έρθει...
Ήξερα ότι δεν είχαμε τίποτε άλλο να ζήσουμε...
Γελάσαμε, κλάψαμε, ερωτευτήκαμε,προδωθήκαμε... πονέσαμε....
Κι όταν το τέλος είχε έρθει... δεν μπορούσαμε να πούμε ένα αντίο.
Δεν υπάρχουν αντίο στις σχέσεις ζωής...
Δεν υπάρχει λύτρωση όταν έστω και για μια φορά έχεις αγαπήσει τόσο πολύ...
Έφτασα έξω από την πόρτα σου και στάθηκα χωρίς να κάνω τίποτα...
Χωρίς να σου χτυπήσω... χωρίς να σε ζητήσω... χωρίς να ειδοποιήσω...
Με έβγαλαν τα βήματά μου έξω από την πόρτα σου... χωρίς να θέλω τίποτα να σου πω..
Πότε τελειώνει?
Πότε πέφτουν τίτλοι τέλους?
Στέκομαι ακόμη έξω από την πόρτα και δεν κάνω τίποτα..
Κοιτάω, γυρνάω, ταξιδεύω...
Ταξιδεύω σε χαρές... ταξιδεύω σε μέρη όμορφα, ακόμα και σε μέρη άσχημα που τα κάναμε εμείς όμορφα με το γέλιο μας... με τις βλακείες μας...
Γυρνάω έντεκα χρόνια πριν... να περπατάμε στο λιμάνι και να με ρωτάς για τα μυστικά που σου κρύβω...
Για εκείνα που δεν σου είπα ποτέ...
Πάντα κράταγα πράγματα για μένα... κι όταν με ρώταγες γιατί...
Σου έλεγα γελώντας.... για τις στιγμές που θα με προδώσεις...
Τι σου είναι το γαμημένο το ένστικτο...
Το πίστευα... την πίστευα την στιγμή της προδοσίας...
Κι είχα προετοιμαστεί... είχα προετοιμαστεί να τα κάνω όλα λίμπα...
Θυμώνω... τρέχουν τα μάτια μου δάκρυα...
Με καίνε...
Με καις χρόνια τώρα...
Κάθομαι στο πάτωμα... δεν έχω πού να πάω....
Σαν το πάτωμα να είναι ένας μαγνήτης και να μην με αφήνει να κινηθω...
Ακούω τα βήματά σου από μέσα..
Πάντα αργά... πάντα ήρεμα...
Δεν έχω κάτι να σου πω... δεν έχω κάτι να σου εξηγήσω...
Με κοιτάς και τα μάτια σου δακρύζουν....
Δεν με ρωτάς τι κάνω εδώ... ξέρεις πως δεν υπάρχει απάντηση...
Δεν θέλω τίποτα να σε ρωτήσω... ίσως γιατί η σιωπή μας τόσο καιρό να τα έχει πει όλα..
Έχεις αλλάξει... έχει χαθεί η λάμψη σου...
Θυμάσαι τότε που...
Όχι... δεν θυμάμαι... δεν έχω τίποτα να θυμηθώ...
Αν πρόκειται να συνεχίσουμε να περπατάμε... δεν θέλω να θυμάμαι...
Αν πρόκειται να συνεχίσουμε να περπατάμε στον ίδιο δρόμο... δεν θέλω να θυμάμαι...
Δεν θέλω να ζήσω στα φαντάσματα... ούτε και στα χαλάσματα...
Αν πρόκειται να περπατήσουμε ξανά βράδυ στο λιμάνι ...
Θέλω να ονειρευτούμε...
Θέλω να ζήσουμε στο σήμερα... στο αύριο....
Αλλά όχι στο χθες...
Έκλεισε το χρονοντούλαπο... έκλεισε ένα πρωινό που με έκανε να περπατήσω μέχρι την πόρτα σου....
Ένα πρωινό που θέλησα να γαληνέψω ξανά την ψυχή μου...
